26/1/13

Τι κόλλημα κι αυτό με το Λαβράκι...



Πριν αρκετά χρόνια το ψάρεμα που ασχολιόμουν συστηματικά ήταν το εγγλέζικο (Match) και το Bolognese. Τότε το ψάρι που με έκανε να "κολλήσω" με τους φελλούς ήταν αναμφισβήτητα ο Σαργός. Μάλιστα λόγω της μετακίνησησής μου στα Χανιά -μια περιοχή που βρίθει από Σαργούς- το ψάρι αυτό κυριαρχούσε στο καλάθι μου στα περισσότερα ψαρέματα. Θεωρούσα μάλιστα -και θεωρώ ακόμα- οτι χωρίς Σαργό, εγγλέζικο δεν θα υπήρχε για μένα (και ίσως και για τους περισσότερους).


 

Εκείνη την εποχή ξεκινούσα να μαζεύω ότι πληροφορία έβρισκα για το Spinning. Πίστευα μέσα μου (διαίσθηση?) οτι αυτό το ψάρεμα θα με απασχολούσε στο μέλλον. 
Η ώρα αυτή δεν άργησε να έρθει και κάποια στιγμή άρχισα κουβέντες και ερωτήσεις στους πιο έμπειρους.
Παρατηρούσα οτι όλοι συμφωνούσαν σε ένα πράγμα : 

"Το Λαβράκι είναι όλα τα λεφτά στο Spinning" .

Ήταν ξεκάθαρη μια "εξάρτηση" των -λίγων τότε- αρθρογράφων spinners με το Λαβράκι. Η σχέση τους μαζί του ήταν περίπου ίδια με τη σχέση των "εγγλεζάδων" με το Σαργό. Εκείνο τον καιρό το Λαβράκι απασχολούσε σχεδόν αποκλειστικά τα άρθρα που δημοσιεύονταν.  Όπου και να κοιτούσε κανείς έβλεπε Λαβράκια και λίγα (πολύ λίγα) Γοφάρια και Λούτσους.



Εκείνες τις μέρες το Λαβράκι αντιπροσώπευε τον κύριο και ίσως  τον μόνο στόχο υψηλής αξίας για τον παράκτιο Spinner. Τα πράγματα τώρα είναι τελείως διαφορετικά. Θυμάμαι να διαβάζω για Μαγιάτικα και Συναγρίδες, τα οποία υπήρχαν μόνο ως ουτοπικός στόχος και μόνο κατά (πολύ μεγάλη) τύχη.
Θυμάμαι μια φωτογραφία του Quattrochii που με είχε στοιχειώσει, με μια μεγάλη Λίτσα ακουμπησμένη στο γόνατό του. Έλεγα οτι αυτά τα ψάρια είναι "εκτός στόχων" και μακρινά όνειρα. Λίγο πολύ το ίδιο έλεγε και ο ίδιος τότε...


Στιγμιότυπο απο το Thalassa με τη φωτογραφία που με στοίχειωνε


Ποιός μπορεί να πει τώρα οτι Μαγιάτικα, Λίτσες και Συναγρίδες είναι ουτοπικός στόχος? 
Πλέον και τα εργαλεία υπάρχουν, αλλά και οι τεχνικές.
Λόγω της σχέσης μου με το Shore Jigging, έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά στο σχεδόν ρητορικό ερώτημα από διάφορους φίλους : " Ποιό είναι το καλύτερό σου ψάρι?" . Και βέβαια το λέω ρητορικό γιατί όλοι -μα όλοι- θεωρούν οτι θα απαντήσω "Συναγρίδα" !
Έτοιμος ο άλλος να πάρει πάσα από την απάντησή μου και να αρχίσει να μου λέει για Συναγρίδες και άλλα "τέρατα" και ξαφνικά παίρνει την απάντηση... "Το Λαβράκι !!! "
Και βέβαια η αμηχανία και απογοήτευση (γιατί η "πάσα" δεν έγινε) είναι έκδηλη...




Αφού τα "κάστρα έπεσαν" και βέβαια μιλώ για τις Συναγρίδες, (πάντα ήταν ένα όνειρο για μένα) αλλά και τα Μαγιάτικα, και αφού έσβησε η φωτιά των ανικανοποίητων στόχων μετά από επανειλλημένες επιτυχίες σε αυτά τα ψάρια, έμεινε πια καθαρό το τοπίο για να έχει ο καθένας τα συμπεράσματά του.
Το δικό μου?  Ποτέ κανένα ψάρι δε με συγκίνησε περισσότερο από το Λαβράκι.
Μήπως έπιασα περισσότερες Συναγρίδες και Μαγιάτικα από ότι Λαβράκια?  Όχι βέβαια!
Μήπως είναι περισσότερο μαχητικά από ότι τα προηγούμενα δύο? Δεν τίθεται καν θέμα.
Τότε γιατί αυτό το κόλλημα με το Λαβράκι? Τόσα ψάρια -και σημαντικά μάλιστα- έχουν λυγίσει το καλάμι μου αλλά και των περισσοτέρων.

Πολύτιμο ψάρι αλλά...


Όμως τι άλλο θα μπορούσε να είναι? Ποιό άλλο ψάρι κάποιου σεβαστού μεγέθους μπορεί, να κρύβεται ακριβώς πίσω απο το βραχάκι που είναι πέντε μέτρα μακριά σου?
Ποιό ψάρι μπορεί να βρίσκεται στο ποιό αναπάντεχο μέρος που θα μπορούσες να φανταστείς και με μια ξαφνική έκρηξη "από το πουθενά" , να εξαφανίσει το δόλωμά σου και να λυγίσει με βιαιότητα το καλάμι σου?
Γιατί μεγάλος μαχητής μπορεί να μην είναι, αλλά όταν πιαστεί αρκετά κοντά σου, το πρώτο φευγιό έχει αρκετή δύναμη αν και μικρό σε διάρκεια.,
Ποιό άλλο ψάρι ενεδρεύει στα ρηχά και κάποιες φορές όταν συναπαντηθείς μαζί του -χωρίς να βαστάς καλάμι- το βλέπεις ξεκάθαρα οτι σε κοιτάει και σε ζυγίζει σαν πιθανή απειλή?
Ποιό άλλο ψάρι το συναγωνίζεται σε ευφυία?
Ποιό άλλο ψάρι - κυνηγός μπορεί να πλησιάσει έστω, την γεύση (καθαρά προσωπικό αυτό) ενός δίκιλου Λάβρακα  ?
Θα μπορούσα να απαριθμώ πολλούς ακόμα λόγους, για τους οποίους είναι τόσο σημαντικό -κυριολεκτικά πολύτιμο- για μένα, αλλά νομίζω το πνεύμα είναι σαφές...



 
Θα μου πει κάποιος οτι υπάρχουν και τα Γοφάρια και οι Λίτσες. Και βέβαια υπάρχουν. Και αυτά μπορεί να τα πιάσεις σε πολύ εντυπωσιακά ψαρέματα.  Ψαρέματα που θα σου αφήσουν εικόνες να τις θυμάσαι για πάντα. Αλλά κανένα από τα δύο αυτά ψάρια, δεν συγκεντρώνει όλα αυτά τα πλεονεκτήματα -και τόσα ακόμα- μαζί.  Μπορεί το φευγιό της Λίτσας να μην έχει ταίρι, αλλά το χτύπημα του Λάβρακα στα ρηχά νερά και κοντά σου, επίσης δεν έχει ταίρι.


Σκέφτομαι οτι τα χρόνια θα περάσουν και αν είμαστε τυχεροί (και σώφρονες) θα ψαρεύουμε Λαβράκια και μετά από πολύ καιρό. Και τότε θα υπάρχουν κι άλλα ψάρια κυνηγοί στη θάλασσα. Ίσως τότε κάποιος μικρός ψαράς να κοιτάει πώς γυαλίζουν τα μάτια του μπαμπά του, όταν πιάνει ένα μεγάλο Λαβράκι και να αναρωτιέται μέσα του...

Τι κόλλημα κι αυτό με το Λαβράκι...?










3 σχόλια:

  1. Συμφωνώ Δημήτρη!
    Αυτό το λαβράκι χωρίς να είναι το πιο "έντονο" ψάρι που μπορεί να αναζητήσουμε έχει κάτι μαγικό...
    Ειδικά αυτή η αναπάντεχη επίθεση στο μισό μέτρο, πίσω από μια πέτρα μέσα στην μέχρι τότε φαινομενική απόλυτη ηρεμία, είναι ασυναγώνιστη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δημητρη μπραβο για το μπλογκ,περιμενω τα ποστ για να ρουφηξω.ομολογω πως μου εχεις δοσει λυσεις σε καταστασεις που εχω αντιμετωπησει τον χρονο που ασχολουμε με το σπιν.τωρα μπαινω και στο shore και βλεπουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δυστυχώς στα μέρη μου έχουμε ιχθυοτροφία με λαβράκια (και τσιπούρες) και τα περισσότερα τρώνε μόνο ψαροτροφή. Θυμάμαι πέρυσι είχα πάει για ψάρεμα με ένα φίλο για ψάρεμα σε έναν τόπο γεμάτο από λαβράκια αυτός ψάρευε με spinning και εγώ με απίκο σε 1 ώρα είχα βγάλει 8 λαβράκια και μια τσίπουρα ενώ εκείνος τίποτα

    για την Βοιωτία μιλάω κοντά στην Αντίκυρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή